الشعر الشعبي

يوم الثوره

شعب الحضاره من زمان
عايش بورينا الهمم
بنى للتاريخ اجمل مكان
من عهد عاد وعهد ارم
كل الشعوب كانت زمان
شغاله عندنا خدم
ولا شفنا يوم ذل وهوان
ولا يوم شكينا من الم
بس الحرامى فى البلد
عالى المقام وصاحب غنم
اسالوا التاريخ ومينا
اسالوا صلاح الدين
اسالوا جيش الصليب
واللى حصل فى حطين
اسالوا السادات لما
على اليهود خلاها طين
والسلاح فى ايد العساكر
زلزل الأرض برنين
بعدها التاريخ توقف
فى العماله وفى المهازل
والعار فوق العمائم
زى السيل علينا نازل
والدموع تنزف بحرقه
تبكى على الوضع اللى حاصل
الشباب صار فيها عاطل
على الهجره عمال يواصل
ينقتل خيرة. شبابنا
والسجون بقيت منازل
والحكام عمال بتجرى
كل يوم خلف الكراسى
فاكره دى تركة ابوها
ولا الشعب صار ناسى
والفقير من الجوع ياعينى
مش لاقى له حد يواسى
والخير فى جيوب الحكام
والناس عمال تقاسى
بكره لما الشمس تطلع
تتجلى كل. الماسى
بس دى محتاجه همه
أن يكون الشعب قاسى
وجات 25. يناير
وكان الشعب فيها ثاير
على الظلم وعلى الحرمان
اصلى الظالم كان جبان
رمانا عند. السجان
وكان يتفنن فى العدوان
الشعب طالب بالحريه
وبعيشه كريمه وهنيه
يا دوب كام شهر فات
وكان الحال ماشى بثبات
انقلبت علينا الدبابير
وقالوا لينا الوضع خطير
ابدا ما كانتش وطنيه
وعملوا فيلم ومسرحيه
ولازم شويت حرميه
ولازم محكمه وقضيه
اصلى الظلم يبقى عباده
والناس على رأسها بياده
وقاموا شويت ستات
رقصوا لينا فى الانتخابات
على دم اخويا وابويا
من قهر السجان مات
والقائد لازم من عسكر
علشان يبقى هيبه ومنظر
يملى جيوبه ما الخير كتير
يكفى الحبايب وزياده
والشعب من الجوع ياعينى
القهوه بيشربها ساده
والنيل انباع. والبلد
يومها بتشرب من المجارى
من يومها والناس بتبكى
بس قانون الطوارق سارى
واللى يتكلم من الناس ياعينى
يعمل له كام قضيه
ملعون أبوها الوطنيه
لو كانت العيشه هفيه

السابق
همس الوصال
التالي
الواقع

اترك تعليقاً